Pambihirang Kalokohan

Paunang pagsasalita: Dahil may nagrequest sa akin na sana daw ay wag dikit dikit ang aking mga sinusulat dahil daw masakit na ang kanyang mga mata kakabasa sa panget kong blog at hindi pa nakontento dahil sinabi pang gawing black na lang ang kulay ng mga letrang gagamitin ko. Pero dahil ang gusto ko ay nakakapaminsala ng mga tao ay hindi ko siya susundin (kahit na pinagbantaan pa niya ang buhay ko)…

Karugtong ‘to ng aking walang katapusang kalokohan sa buhay— kasama na ang hindi ko mapigilang emosyong maaring makasira o makaayos sa buhay mo… Kung hindi mo naitatanong, ay huwag mo na lang itanong kasi ayokong sumasagot ng mga tanong…

Paano ko nga ba uumpisahan ‘to? Paano nga ba mag-umpisa? O tapusin ang isang sinimulan mo? Mas maganda ba pag sinimulan mo nang masaya tapos sa huli ay may masasaktan? Wala lang naman, natanong ko lang sa sa’yo un pero alam ko namang habang binabasa mo ‘to ay wala ka ring pakialam… Marami lang kasing tanong sa isip ko na pag sinabi ko dito, malamang sa murahin mo pa ko pero may ibabahagi ako sa’yong tanong, bakit nga ba ang ibang mag-asawa pag pinapangalanan ung anak nila ay sobrang haba? Hindi kaya nahihirapan ung anak nila pag nag-umpisa na siya ng pag-aaral at nag-uumpisa na ’tong magsulat ng pangalan niya na kasing haba o mas mahaba pa sa Great Wall ng China? At hindi kaya nabubwisit ang mga taga-NSO at ang mga empleyado ng ospital pagnirerehistro na nila ang pangalan ng bata? Nagkakasya pa kaya ung pangalan ng anak nila sa grading sheet ng guro nila?

Siguro unti-unti ng nanakit ang ulo mo sa pagbabasa ng mga sinusulat ko nung una pa lang pero hindi mo ba naisip na mas higit na sakit ng ulo ang idinudulot mo sa mga magulang mo dahil sa pagiging pasaway mo? Tulad ko, kaya nga dinadamay ko na kayo sa sakit ng ulo na naidudulot ko sa mga magulang ko  sa pamamagitan ng paggawa ng mga ganito. Alam ko kaunti  lang ang nagbabasa nitong walang kwentang  blog ko dahil naiinis kayo dahil sa cute ako at nauubos lang ang oras n’yo pero nagpapasalamat ako dahil hindi pa naman ako minumura o kaya ay nagpapadala ng death threat.

Meron magsasabing maapil ako, meron magsasabing kwela ako, meron ring mapapangiti kahit papaano, meron ring ihahagis ang computer pagkatapos mabasa ang mga sinulat ko at ngayon ay hinahanap na ang bahay namin para papalitan ang sinira niya, merong maghahanap ng away at mag-aamok dahil sa inis sa akin, at meron mapapamura (dahil nakita nila ang picture ko — SI-YET ang CUTE naman niya) pero kahit anong reaksyon mo sa sinulat ko o pagkakaintindi dito ay simple lang ang leksyon na dapat mong matutunan — BAYARAN NIYO TALENT FEE KO!!! Wala ng libre ngayon, nagmahal na bigas!!!