Kalokohan sa Gitna ng Kagag*han

 

I’m back… Matagal-tagal ko rin pa lang hindi nai-update itong blog ko. Sa ngayon ay may ibabahagi ako sa inyo tungkol sa mga naiisip ko nitong nakakaraang araw. Nag-umpisa ito nung Big Night ng PBB(malamang o kahit papaano ay alam niyo naman siguro kung anong un pero kung hindi mo alam ang ibig sabihin non ay ipagtanong mo na lang…), pagkatapos nung palabas at nalaman na ung Big Winner ay bigla akong napaisip… (hindi ko alam kung bakit tinatawag na Big Winner ung nananalo sa pagboto ng mga tao —  BIG WINNER dahil kaya big ang napanalunan niya? Dahil kaya nagpakatotoo sila kaya sila binoto ng mga tao o dahil gwapo/maganda sila? O baka kaya gumawa ng ganitong programa ay para matustusan nila ang kanilang sarili para makaahon sa pagtaas ng presyo ng bigas?). Ano kaya ang susunod na edition nila kasi parang nauubusan na sila ng idea kung anong papatok, baka sakaling pagnaubusan na sila ay tanggapin nila ang suggestion ko na PBB Senior Citizen Edition — ang mga requirements dapat 90-200yrs old, kayang magbuhat ng 300lbs ng barbell, at kayang tumagal sa ilalim ng tubig na hindi bababa sa isang oras.

 

Pero papaano kung biglang nagkaroon ng kakaibang edition at sumali ung may mga supernatural powers, immortals at fictional characters kasama ng mga ordinaryong tao? E paano kung isang araw ay uminom ng Coke ung anghel at demonyo para sumali sa PBB? Paano kaya nila ise-settle ung conflict sa bahay ni kuya? Paano kung ang nakasama sa Big 4 ay ung anghel, demonyo, joker at isang serial killer?

 

Sino kaya sa tingin mo ang karapat-dapat na manalo? Pagbabatayan mo kaya ung pagpapakatotoo nila? Gusto mo bang manalo ung joker na hindi siniseryoso ang buhay at lahat ng task na binibigay ni kuya? O gusto mong manalo ung anghel na hindi nagpapakatotoo sa sarili at natatakot sumubok ng iba, at nagpapaka-showbiz lang? O ung demonyo na hindi natatakot gumawa ng mali o ung serial killer na sa lahat, siya ang pinaka nagpakatotoo — dahil pinatay niya lahat ng housemate niya (kaya natira ung anghel at ung demonyo kasi hindi sila kayang patayin nang serial killer, at kaya naman nakaligtas sa massacre ung joker kasi magaling siyang magtago).

 

Ang hihiranging Big Winner sa edisyong ito ay mananalo ng isang sakong Kropik at isang taong supply ng butong pakwan. Kung gusto mong manalo ung pam-bato mo ay maaring sundin lang ang direction ng pagboto through SMS… BB(space)JOKER and send to 666 kung gustong mong ang joker ang manalo, BB(space)ANGHEL and send to 666 kung sa tingin mo na siya ang nararapat makakamit ng malaking papremyong nakalaan, BB(space)DEMONYO and send to 666 kung sa tingin mo ay siya ang nararapat, BB(space)KILLER and send to 666 kung sa tingin mo siya sa tunay na nagpakatotoo sa sarili… (2soul/1vote)

 

Pero ano nga ba talaga ang mas maganda, ung nagpapakatotoo sa sarili kahit na alam mong mali ka o ung bumangon pagkatapos mong bumagsak, gumawa ng paraan para maging maayos ang buhay at i-improve ang sarili sa tamang paraan o ang manalo sa lotto, o baka naman magkaroon ng bf/gf na parang si Pacquiao kung manuntok???

Ang Pagpapatuloy: Walang Kakwenta-Kwentang Blog

Babala: Huwag gumamit ng toothpick sa pagpatay sa tulad kong loko-loko… Ipinapayo na lang na manahimik at pigilan ang sarili — ano mang mabasa mo dito ay pawang makatotohanan at ipinagbabawal na saktan o pagtangkaan ang nagsulat nito dahil sa kasalanan mo rin dahil binalaan ka ng huwag basahin ang susunod niyang isusulat dahil maiinis ka lang sa mga mababasa mo…

‘to na naman ako — nagbabalik para pasakitin na naman ang inyong ulo sa pagbasa nitong blog ko. Malamang ngayon pa lang ay nagdadalawang isip ka na basahin ‘to dahil nung huli mong binasa ung post kong walang kakwenta-kwenta at resulta lang ng aking malikot na imahinasyon pero mas maganda yatang sabihin naging resulta ng aking umaapaw na kalokohan sa katawan. Kaya ‘to na naman ako, walang patawad dahil na naman ay pasasakitin ko ang ulo mo sa walang kakwenta-kwenta kong mga sasabihin — hindi lang pala ulo ang pasasakitin ko sa’yo ngayon kundi pati ang iyong mga mata dahil basa ka lang ng basa sa walang kakwenta-kwentang nakasulat dito… Buti naman sa mga sandaling ‘to ay wala pa namang bumabato sa akin nang bulok na kamatis (batuhin na nila ako ng kamatis na bulok wag lang sanang may mga uod na kasama) at wala pa rin namang bumuhos ng tubig na galing sa imbornal sa akin (ang mas masakit sa bangs pag ang ibinuhos sa akin na tubig ay galing sa poso-negro), kung iniisip mong mahaba-haba na pasensya mo dahil napagtiyagaan mo na namang basahin ang wala kong kwentang mga sinusulat, nagkakamali ka, mahaba pa ‘to dahil nag-uuumpisa pa lang ako… Malamang sa nahihilo ka na mga binabasa mo ngayon dahil paiba-iba ang topic na sinasabi ko dito, kung mahilig kang mag-comment (ung tipong negative) at gusto mong ipa-ban ang account ko na ‘to dahil sa walang kakwenta-kwenta kong mga sinusulat, eto lang ang masasabi ko sa’yo (inggit lang yan, hindi ka mag-tumbling, trip ko ‘to e, walang basagan ng trip sa buhay — kung gusto mo mag-trip ka rin para hindi ka naiinggit), malamang sa naliligaw ka na sa mga sandaling madilim at magulo ang mundo pero minsan maganda rin na minsan sa buhay natin ay naliligaw tayo nang landas dahil sa panahong un ay mas makikilala mo ang sarili mo, matututo ka sa pagkakamaling nagawa mo at makikita mo ang sarili mo na nagbago ka(sa positibong paraan) pero huwag mong hayaang maging hadlang sayo ang pagkaligaw mo at manatiling nakabaon ka sa sitwasyong ‘yon at huwag mong sisihin ang mga taong nakapaligid sa’yo kaya ka nagkaganyan dahil kagagawan mo rin kaya ka naligaw ng landas, at huwag kang magpatalo sa takot mong hindi ka na muli makakapunta sa tamang daan — ikaw na mismo ang gumawa nang paraan para makabangon ka sa putik na binagsakan mo at gawin mong sandalan ang mga taong nagmamahal at nagpapahalaga sa’yo. Pag nasa tamang landas ka na ay huwag mong gawing sagabal sa’yo ang nakaraan at ang mga taong gusto kang lang ibagsak. Lumingon ka sa nakaraan pero wag ka ng bumalik pa. Pero ang pinaka importante talaga ay lumingon ka sa kaliwa at sa kanan pag tatawid ka sa kalsada para hindi ka maaksidente… Dapat ko na sigurong tapusin ang kalokohang ‘to dahil hating gabi na pero ‘to pa rin ako, at mulat na mulat pa ang aking mga mata at nagsusulat ng puro kalokohan dito — inuulit ko sa inyo kasalanan niyo dahil binasa ninyo ‘to sa halip na nag-a-accept na lang kayo ng comments, kaya sana naman huwag ninyo kong padalan ng death threat dahil mahal ko pa naman kahit papano ang buhay ko (kung magpapadala naman kayo dahil gusto niyo ng itigil ko ang pag-update ko sa blog ko ay pwede bang ‘wag ninyong padala through e-mails or message dito, padala niyo na lang sa akin na sulat kamay at kung pwede isulat niyo ng malinis at walang bura baka kasi mapagkamalan ko lang na prank jokes un).

P.S. :problema niyo na nga lang kung paano niyo makukuha ung address ng bahay namin…— haha

Ang Walang Kakwenta-kwentang Blog

Ilang buwan na rin pala akong ganito. Ilang beses na akong nag-iisip ng mga walang kakwenta-kwentang bagay. Mga bagay na dapat ko na lang itago at huwag ng sabihin pa. Ngayon ay nagsusulat ako ng isang blog post pero sadyang blanko ang aking pag-iisip at wala akong maisulat kundi ang mga wala kong kakwenta-kwentang naiisip ngayon pero ‘to pa rin ako nagsusulat/nagta-type ng isa na namang walang kwentang blog post. Siguro nga may mga bagay na kailangang itago at kimkimin na lang at mga bagay na kahit anong plano ang gawin mo kung nakatakdang pumalpak ay papalpak. Hindi ko maipahiwatig ang aking gustong sabihin sa mga sandaling ‘to ngunit nangangahas pa rin akong sumulat sapagkat ‘to lang ang aking tanging paraan para masabi ko ang aking tunay na nararamdaman pero wala pa rin akong masabing matino sa mga sandaling ‘to. Kung iniisip mong wala lang akong magawa kaya ‘to ko at nagta-type ng walang kakwenta-kwentang blog post dito ay nagkakamali ka dahil pinagta-type ako ng aking tatay ng isang 50pages na report niya pero oo, nag-aaksaya lang ako ng oras dahil dapat nagta-type na lang ako ng pinapagawa sa aking pero sa halip ay gumagawa ako nito at ikaw naman na bumabasa ay unti-unti nang naiirita sa mga sinasabi ko. Siguro kaya ako gumagawa nito dahil frustrated, malungkot, puyat, at kung ano-ano pang kagag*hang nasa katawan ko ngayon pero higit sa lahat kaya ako gumagawa nito ay dahil wala lang at sadyang loko-loko lang ako at para lang may mailagay ako sa blog ko dahil halos isang buwan ko ng hindi naia-update ‘to… Kaya ngayon ay kailangan ko ng tapusin ‘to — baka kasi ngayon ay nagsisisi ka dahil binasa mo pa ‘to… Kaya bago pa ako batuhin ng bulok na kamatis (ung tipong may uod-uod pa), buhusan ng tubig galing sa imbornal ay magpapaalam na ko pero hindi ibig sabihin ay ititigil ko na rin ang pagsusulat ng ganitong mga walang kakwenta-kwentang blog post — problema mo na yun pagbinasa mo pa rin ang susunod kong mga blog…