Ang Pangalang Hindi Yata Pinag-Isipan

May mga pangalang sa tingin ko ay hindi pinag-isipan, nabanggit ko na ito minsan sa nauna kong post (pambihirang kalokohan)… Sa aking palagay may mga pangalan talagang hindi na yata pinag-iisipan katulad na lang ng pangalang “boy” — para bang nabigla ung tatay nung una niyang nakita ang kanyang anak na kalalabas pa lang sa kung saan. Nang makita niya ung kanyang anak ay inunahan na niya ung nurse sa pagsasabing “it’s a boy” dahil sa una pa lang niya itong nakita ay may nakakabit na torotot (na para bang may party) ay sinabi niyang “boy”, dahil wala pa silang naiisip na ipapangalan ay bigla na lang pumasok sa isipan niya siguro hindi naman masama ang ipangalan un kaya simula noon nagsimula na ang matinding kaisipan ng tao. Nabalitaan ng mga kumare at kumpare nila ang kagila-gilalas na pangalang tumatak na sa kasaysayan at bumago sa takbo nang mundo ay na-realize nilang asteeggeenn pala ang pangalang un at tila napapanahon pa. Pero dahil sa isa nilang kumare at kumpare na tila naiinggit sa hindi maarok na kasikatan ng pangalang ito ay gusto nilang gayahin ngunit gusto nila ng mas kakaiba na tipong unang kita mo pa lang ay alam mo na ang pangalan niya at pag binanggit mo ito ay may halong arte na makakabagbag sa iyong damdamin. Lumipas agn mga araw at buwan at dumating ang araw na malapit na siyang manganak ay nadapa siya sa isang malambot ngunit may halong kaunting katigasan, nilalangaw, mabaho at mainit-init na bagay, at ng tiningnan at tinikman niya kung ano ung bagay na naglayo sa kanya sa matinding panganib (dahil sa halip na sa matutulis na bato siya nadapa ay dito siya bumagsak) ay bigla na lang siyang napasigaw na “T*E”, kaya simula non ay un na ang ipinangalan niya sa anak niya… — _the end_

Bilanggo

Hindi ko maisaletra ang nasa aking isip at nararamdaman sa mga sandaling hawak ko itong keyboard ng computer… Hindi maintindihan kung anong lohika meron ang aking pag-iisip at hanggang ngayon ay nananatiling nakabaon ang aking mga paa sa isang kumunoy ng nakaraan… Lumilipas ang panahon at unti-unti na akong nauubusan ng oras at tila hindi pa rin ako umuusad sa aking mahabang paglalakbay…

 

Siguro nga manhid na ko, lalo na dito… pinipilit kong maging bulag at ginawang manhid ang sarili sa mga bagay na nakakasakit sa akin — sakit na dulot nang isang nakaraang hanggang ngayon ay pilit na kumakawala sa kulungang isinadlak kung saan at nakatago sa kasulok-sulukang bahagi ng aking pagkatao ngunit unti unting bumabalik at ang aking pagkasadlak noong panahong inakala kong wala ng katapusan ang aking kasiyahan… bagamat puno ng hapdi, nananatiling nakapikit at umaasang balang araw pagmulat ng aking mga mata ay nariyan na ulit siya sa aking harapan pero hanggang kailan ako aasang darating ang panahong aking pinapangarap… o magiging bilanggo pa rin ako ng aking nakaraan?

 

Hahayaan ko nalang bang mawala ang mga bagay na lubos kong pinapahalagahan mula pa noong naging akin at hanggang sa mga araw na nawala na ito sa akin… nagmistulang bulag, pipi’t bingi, inakalang maibabalik pa ang nakaraan. Paano pa ako mabubuhay kung wala sa akin ang kalahati ng puso ko at ang natitira naman ay nagkapira-piraso? Paano ako babangon at magpapatuloy kung pilay na ako at kung wala niisang kayang tumulong sa akin? Paano pa nga ba ang mabuhay kung alam mong ubos na ang panahon mo dito sa mundong ito? Hanggang saan kaya natin kayang maghintay sa taong un — siguro hanggang sa panahong dumating na sa atin ang dapit-hapon…

 

Great Warrior

Even great warriors know how to fall back in battles if they know that there’s no way they win. Having a lack of courage to continue in their fight isn’t a sign of neither weakness nor failure. Samurais use their own weapon to  kill themselves as symbol of their nobility even if it causes their lives. Some warriors fight till the end but some withdraw in the battle and some retreat then regroup and fight once more. Lovers are like warriors, because as lovers broke up just like warriors, some may fight till the end even if he/she knows that there is no chance winning his/her battle. Some may surrender and some may retreat but fight again in the right place and time. Some great warriors doesn’t want to admit that they have lose but a true sign of being a great fighter is by knowing how to hold back, let go and fight in the right time.

 

 

Kalokohan sa Ilalim ng Bilog na Buwan

Bilog na naman ang buwan, sabi nila pag bilog ang buwan ay lumalabas ang iba’t ibang kalokohan ng tao pero para sa akin hindi totoo yun dahil simula pagkabata ko ay loko-loko na ko, pwede pa pag bilog ang buwan ay mas lumalakas ang kalokohan ko. Meron nagsasabi na pag bilog daw ang buwan ay nagiging werewolves sila, kaya siguro sinasabi ng iba na pag bilog ang buwan ay naglalabasan ang mga kalokohan (isa kaya ito sa ginawa nilang basehan? Ewan ko lang din), marami daw nababastos, nadidisgrasya o di kaya ay nare-rape pag bilog ang buwan at sinisisi nila ang pagiging bilog ng buwan — sa palagay ko hindi totoo un… Pero bakit kaya maraming taong binabastos? Dahil kaya sa hindi mapigilang pagnanasa? O di kaya sa kapabayaan ng may katawan o dahil sa pag pipilit ng mga hindi binayayaan ng masyadong ganda na magsuot ng damit na makakatulong sa kanilang mapansin?

Kaya siguro maraming tao ang binabastos dahil hinahayaan nilang bastusin sila, sabi nga wala mababastos kung walang magpapabastos… Bakit kaya may mga taong hinahayang bastusin sila at kung minsan sila pa ang gumagawa ng paraan para sila ay bastusin, kaya tuloy ang ibang inosente ay nadadamay dahil sa kapabayaan ng iilan. Bakit kaya may ilang taong ginagawa nilang mababa ang tingin sa kanila ng tao at kung minsan o kadalasan ay hindi nila pinapansin kahit na kasing liit na ng mikrobyo ang tingin sa kanila? Bakit ayos lang sa kanila kahit na bastusin pa sila? Ganon na ba talaga kababa ang moral ng mga Pilipino, kaya bumababa ang tingin ng ilang dayuhan sa atin ay dahil din sa kapabayaan natin… Bakit kaya hindi nating gawing responsable ang ating mga sarili hindi lang para sa ating sarili kundi pati sa mga taong nakapaligid satin? Pero talaga kayang may kinalaman ang bilog na buwan sa pagiging bastos ng tao o dahil sa pagpapalit ng anyo ni Angel Locsin pagnanaging lobo siya at pag naging tao na siya ay biglang nawawala ung damit niya? (hindi kaya nagtitipid lang ung mga producer kasi hindi na pinapakita kung nasira ba ung damit niya pag nagbago siya ng anyo o kahit na nakasuot lang sa asong ginagamit nila este lobo nga daw pala un…)

Siguro hindi pa naman ganon kalala ang epekto sa akin ng bilog na buwan kasi kahit papaano ay loko-loko pa lang ako at hindi pa naman pumasok sa isipan kong isa akong taong lobo(manapa maging druglord at bold star nung bata ako)…