Bilanggo

Hindi ko maisaletra ang nasa aking isip at nararamdaman sa mga sandaling hawak ko itong keyboard ng computer… Hindi maintindihan kung anong lohika meron ang aking pag-iisip at hanggang ngayon ay nananatiling nakabaon ang aking mga paa sa isang kumunoy ng nakaraan… Lumilipas ang panahon at unti-unti na akong nauubusan ng oras at tila hindi pa rin ako umuusad sa aking mahabang paglalakbay…

 

Siguro nga manhid na ko, lalo na dito… pinipilit kong maging bulag at ginawang manhid ang sarili sa mga bagay na nakakasakit sa akin — sakit na dulot nang isang nakaraang hanggang ngayon ay pilit na kumakawala sa kulungang isinadlak kung saan at nakatago sa kasulok-sulukang bahagi ng aking pagkatao ngunit unti unting bumabalik at ang aking pagkasadlak noong panahong inakala kong wala ng katapusan ang aking kasiyahan… bagamat puno ng hapdi, nananatiling nakapikit at umaasang balang araw pagmulat ng aking mga mata ay nariyan na ulit siya sa aking harapan pero hanggang kailan ako aasang darating ang panahong aking pinapangarap… o magiging bilanggo pa rin ako ng aking nakaraan?

 

Hahayaan ko nalang bang mawala ang mga bagay na lubos kong pinapahalagahan mula pa noong naging akin at hanggang sa mga araw na nawala na ito sa akin… nagmistulang bulag, pipi’t bingi, inakalang maibabalik pa ang nakaraan. Paano pa ako mabubuhay kung wala sa akin ang kalahati ng puso ko at ang natitira naman ay nagkapira-piraso? Paano ako babangon at magpapatuloy kung pilay na ako at kung wala niisang kayang tumulong sa akin? Paano pa nga ba ang mabuhay kung alam mong ubos na ang panahon mo dito sa mundong ito? Hanggang saan kaya natin kayang maghintay sa taong un — siguro hanggang sa panahong dumating na sa atin ang dapit-hapon…